Welkom op mijn plekje op het internet

Clare Morrall – Een explosie van kleuren

Een stukje geschiedenis

Clare Morrall is geboren in 1952, werkt als muzieklerares en heeft twee dochters. Ze woont en werkt in Birmingham. Een explosie van kleuren is haar debuut, dat lovend ontvangen is.

Waar gaat het boek over

Kitty is een vrouw van begin dertig, opgevoed door haar artistieke vader en vier oudere broers. Ze heeft weinig herinneringen aan vroeger – aan haar moeder, die door een verkeersongeluk om het leven is gekomen, of aan haar oudere zus, die op jonge leeftijd van huis is weggelopen. Welk familiegeheim maakt dat Kitty’s broers zo vaag blijven over het verleden? En waarom ontwijkt haar vader haar vragen? Terwijl de puzzelstukjes van haar verleden langzaam op hun plek vallen, wordt Kitty’s emotionele beleveningswereld steeds beklemmender en dreigt ze de greep op haar leven totaal te verliezen.

Mijn mening

Ik vond het een erg indrukwekkend en goed geschreven boek. Toen ik, voor mijzelf, eindelijk de rust gevonden had om het te lezen, had ik moeite met het wegleggen ervan. Ik wilde iedere keer weer weten hoe het verder zou gaan. Ik heb het boek gekregen en moet eerlijk bekennen dat ik het zelf niet gekocht zou hebben. Toch vond ik het erg interessant en is het een boek dat ik over een aantal jaren nog wel eens zal kunnen lezen.

Een voorproefje:

Ik vertel dr. Cross over het gesprek met mijn vader.
‘Zit je daarover te piekeren?’ vraagt ze, en ze weet dat ik dat doe.
‘Misschien had ik hem niet onder druk moeten zetten.’
‘Doet het ertoe?’
‘Nou ja, misschien wil hij me niet meer in de ogen kijken. Dat verhaal over de zee – ik denk wel dat hij toen oprecht was, wat voor hem niet gebruikelijk is. Hij schildert terwijl hij praat – dus je weet nooit echt wat hij denkt.’
‘Bel hem over een paar dagen eens op,’ zegt ze, ‘en zorg dat je iets luchtigs hebt om over te praten.’
Ik knik. Misschien hoeven we het er dan allebei niet meer over te hebben.
‘Hoe denk je nu over de baby van Jake en Suzy?’ vraagt ze.
‘Ik weet het niet.’ En dat is het rare. Ik kan er niet meer goed over nadenken. Het lijkt wel alsof het nooit gebeurd is.
‘Heb je al geprobeerd om er met hen over te praten?’
Ik schud mijn hoofd. Ik wil nu niet meer met hen praten. Mijn vader vertelt me iets waars, misschien wel voor de eerste keer in zijn leven, en juffrouw Newman vertelt me haar herinneringen. Ik vind dat ikzelf ook eerlijker zou moeten zijn, dus vertel ik dr. Cross over mijn gele periode. Ik was het niet van plan geweest toen ik bij haar binnenkwam. Als ik er van tevoren over had nagedacht, had ik het niet kunnen verwoorden.
Ze zit rustig naar me te luisteren. ‘Bedankt dat je me dat verteld hebt, Kitty,’ zegt ze.
Ik sta op om weg te gaan, voel me onhandig en opgelaten, als een klein kind. Vergeet niet voor volgende week een afspraak te maken,’ zegt ze. Ze glimlacht niet als ik de deur uit ga. Ze kijkt nadenkend.
Ik ren naar huis. De hele weg. Ik heb het gevoel alsof de dingen een klein beetje verschoven zijn, alsof ik niet helemaal dezelfde onvermijdelijke weg neem. Er is iets veranderd. Ik ren naar binnen omdat ik met James wil praten, hem van zijn werk weg wil sleuren. De telefoon gaat als ik mijn appartement binnenkom. Ik pak hem op.
‘Kitty, met pa.’
Dat is snel, denk ik. Ik heb niet de tijd gehad om een luchtig babbeltje klaar te hebben.
‘Martin heeft zojuist gebeld. Opa en oma Harrison zijn overleden.’

Alice Sebold – De wijde hemel

Een stukje geschiedenis

Alice Sebold is journaliste en werkt onder meer voor de New York Times. Haar roman ‘De wijde hemel’ werd een enorm succes. In korte tijd belandde het boven aan de Amerikaanse bestsellerlijsten en werden er wereldwijd miljoenen exemplaren verkocht. Lynne Ramsay, regisseur van Ratcatcher en Morvern Cellar, heeft de filmrechten van De wijde hemel verworven. Alice Sebold woont in Californië met haar man, de auteur Glen David Gold. Geluksvogel is haar debuut.

Waar gaat het boek over:

De veertienjarige Susie Salmon is al in de hemel voordat De wijde hemel goed en wel begint. Het zijn de argeloze jaren zeventig, toen er nog geen foto’s van vermiste personen op de televisie worden getoond. In 1973, het jaar waarin ze van de aardbodem verdween, geloofde men niet dat deze dingen werkelijk konden gebeuren, zo verteld Susie ons.
Susie, een luchthartige maar vroegrijpe tiener, beschrijft de gebeurtenissen rond haar dood en de vreemde nieuwe wereld waarin ze zich bevindt. ‘Ik wil u graag vertellen dat het hier prachtig is en dat ik voor eeuwig veilig ben, net als u ooit zult zijn. Maar in deze hemel speelt veiligheid geen rol, evenmin als, hoe aangenaam ook, de droge werkelijkheid.’
Met pijn en verlangen ziet Susie vanuit de hemel toe hoe ontreddering haar achterblijvende familie treft: terwijl haar vader ronddoolt om de vermeende moordenaar van zijn dochter op te sporen, verzint haar broertje in alle eenzaamheid een imaginair zusje en glijdt Susie’s moeder langzaam weg van haar gezin. Maar gaandeweg blijkt dat er in Susie’s afwezigheid ook een nieuwe kracht schuilt, die de breekbare familiebanden opnieuw en voorgoed met elkaar verbindt.

Mijn mening:

Fantastisch boek. Leest lekker weg en is grappig geschreven. Een collega van mij was dit boek in het Engels aan het lezen en was daar zo enthousiast over dat ze mij vertelde waar het verhaal over ging. Vervolgens ben ik op internet gaan zoeken of het boek ook in het Nederlands was en dat was het geval. Absoluut een aanrader.

Een voorproefje
‘Nu ben ik op de plek die ik de wijde, wijde hemel noem, omdat daar mijn eenvoudigste wensen vervuld worden, maar ook de nederigste en meest verhevene. Mijn grootvader heeft daar een woordt voor: luxe.
Maar wat ik het liefst wilde, kreeg ik niet: dat meneer Harvey dood was en ik nog leefde.
De hemel was niet volmaakt. Maar ik raakte ervan overtuigd dat, als ik maar goed oplette en veel verlangde, ik de levens van mijn dierbaren op aarde zou kunnen veranderen.’